در قرن سوز و گداز

زندگی از یاد رفت

مهربانی را چه شد؟

خاطرات خوب کودکی هایم چه شد؟

گشتن در باغ و دور هم بودن و لبخند و وفا

روزها در پی روزها می آمد و دلخوشی بود و صفا

در کودکی هایم زندگی زیبا بود

پنداری که یک رویا بود

خبری از آتش و جنگ و دعوا نبود

آتش فقط در چهارشنبه سوری ها بود

خبر از دزد و فقیر و ایتام نبود

تکه نانی بود و سفره ای و همه روزی خور آن

چاره ی آن طفلک معصوم چیست؟

آن که نانی ندارد بخورد

آن که کوچ مادر دیده و بی وفایی پدر

آن که از بار شکننده ی فقر تن به ذلت داده

آن که ....

دیگر بس و کافی ست چه گویم دیگر؟

این بد نیست که ما به فکر خودمان باشیم

تکه نانی زیادی داریم قسمت ایتام نکنیم؟

شعر من رسالت و فریاد من است

آن هنگام که می بینم درد هست

از می و مستی و یار و خوشی چه توانم گفت؟

درد را باید فریاد زد

مهربانی را به خاطر آورد

لحظه ای خود را فراموش کرد و چاره ای جویا شد

دوستان عزیز به خاطر اینکه من امسال کنکور دارم احتمالا تا تابستان سال آینده دیگر مطلب تازه ای نگذارم ولی مطمئن باشید تابستان سال آینده با دست پر خواهم آمد. هر نظری راجع به وبلاگ و هر سوالی که دارید در قسمت نظرات وبلاگ بنویسید. من تا اول مهر حتما به وبلاگ سر زده و نظرات شما را جویا خواهم شد.

تقدیم به تمام معلم ها و استادان عزیزم

ای معلم که هر چه دارم از توست

اندک علمم، این گهرمایه رفتارم

همه ی افکارم

همه از خوبی توست

تو فقط گچ خوردی

ما فقط فکر خودمان بودیم

تو فقط فریاد زدی، داد زدی

اما افسوس ما فقط فکر خودمان بودیم

کاش برای محبتت پاداشی بود

پاداش تو بهشت است، بهشت

نه، بهشت برای آن همه خوبی زیادی کم نیست؟

من نمی دانم چگونه می شود جبران کرد

آن همه ضرر زیانی که تو اینجا دیدی؟

تو بزرگی، بزرگتر از آنچه که ما می پنداریم

تو عزیزی، عزیزتر از آنچه که تو را می داریم

از میان واژه ها،

با کدامین می شود آن همه

محبت را جبران کرد؟

من نمی دانم چگونه می شود

از تو تشکرها کرد؟

عظمت واژه ها،

در برابر عظمت تو

قطره ای در دریاست

وجود مقدس تو، خاطر عزیزت را

هر لحظه ما همه می خواهیم

کاش نیاید آن روزی که ما تو را

ناراحت پنداریم

موجود غریبی ست بشر

پی آسایش خویش است هر دم

انگار که دیگر کس، برایش کس نیست

تشویش فقیری برایش درد نیست

عالم اگر پر خون شود

برایش مسئله ای اصلا نیست

همه عالم به کنار،

او پی خواسته ی خود در راه

این بشر خواسته اش بیهوده ست

من تعجب می کنم

دل دیگری، دل نیست؟

خاطرش مهم نیست؟

ما پی چه آمدیم به این جهان برهوت؟

آمدیم یک روزی در کنار هم خوش باشیم

غصه ها را قسمت بکنیم، دردها را فریاد زنیم

شادی را سبد سبد هدیه دهیم

مهربانی را نثار هم کنیم

فکر خود بودن بد نیست

حق دیگر خوردن ظلم است

ما به چه قیمتی خواستار چیزی هستیم؟

شکستن یک دل؟

تن به ذلت دادن؟

یا در بیهودگی ول گشتن؟

کاش می شد با کلامی

کدورت ها را برداشت

کاش می شد با لبخند

به زندگی ها معنا داد

ما از چه دشمن خونخوار همیم؟

همه ی ما از یک گوشت و تنیم

بیایید یک لحظه به فکر هم باشیم

خود را جای دیگری بگذاریم

این رفتار ما درست است، درست؟

در شب سکوت ملکوت

من به دنبال توام

می سرایم از شوق

می سرایم از درد

کاش می دانستی من

مشتاق دیدار توام

ای گل میخک من

نام تو را

فریاد خواهم زد امشب

یاد خواهم کرد از آن روزی که

دست تو در دستم

در کوچه باغ خاطره ها بودیم ما

لیک با من تو بگو تو کجایی؟

تو کجا؟

مهربانم، یارم آن شب تلخ وداع

یادت هست؟

گونه ام پر از اشک

چشمانت پر غصه، پر درد

دست در دست تو بودم آن شب

سوز سرما بود و نفس گرم تو بود

که مرا نوازش می داد

یاد تو هست آن شب درد آلود

آن شب سکوت ملکوت

لیک یادت نیست، می دانم من

با کسی دیگر تو

می سرایی از عشق

من اما می سرایم از تو

عاشق مست توام

سرگشته، من به دنبال توام

می دانم که تمناهایم

یادت نیست

آن همه راز و نیازم با خدا

هیچ جوابی را در بر نیست

تو برو و برای خود فردا ها بساز

خواهم ماند من

من به یادت پرپر خواهم شد

تو برو و یادی از من بیچاره مکن

تو برو و عشقت را

با دیگری قسمت کن

منتظرت خواهم ماند من

این شعر رو برای سیاوش قمیشی و طرفدارانش گفتم امیدوارم که خوشتون بیاد.

صدای ضبط می آید

سیاوش باز می خواند

سیاوش آن یگانه، آن ستاره

باز می خواند

صدایش ای بسی زیباست

نوایش هم نوای ماست

سخن ها و ترانه اش

همی در فکر فرداهاست

برفتند آن روزهای بی خاطره

رگبار سخن آمد

سیاوش باز هم با طرح نو، با فکر نو آمد

بگفتا باید این زنجیر اسارت را شکستن

از زندان تن یکدم آسوده گشتن

بباید پاک بودن راست بودن

سخن ها گفتن و رو راست بودن

نقاب بردگی را پاره کردن

غم دیگری را چاره کردن

بگفت از آن خدای دوردستها

بگفتا از بدی پر گشته دنیا

بگفت از آن گل زیبا و پاکش

که تنها می نوازد از برایش

همی می گفت از غربتش او

که می باشد در یادش وطن او

خدایا غربتش را دور گردان

دلش را دم به دم پر نور گردان

همه عز و جلالت را به او بخش

در این دنیا سعادت را به او بخش

به امیدی که این شعرم بخواند

که اسمم نیز در یادش بماند

سلام. از همون قدیم ندیما (از همون زمونی که دهنم بوی شیر می داد) مردم به بعضی ها می گفتند اسطوره . تا اون جایی که من فهمیدم اسطوره به کسی می گن که فوق العاده باشه. قهرمان باشه. تک باشه. خلاصه به قول امروزی ها بترکونه. ما که نفهمیدیم چرا جوون های مردم از این اصطلاح ها استفاده می کنند؟ وقتی این واژه ی ترکوندن رو می شنوم، یاد بادکنک می افتم. بگذریم. در این نوشته قرار هست که ببینیم قشرهای مختلف به چه کسانی اسطوره می گن.

از نظر زن ها: زنی که بتونه بیش ترین مرد (شوهر) رو تو کفن کنه و با دست های خودش خاکش کنه و به اون دنیا بفرسته.

از نظر مردها: مردی که بتونه به اندازه ی قانونی که اجازه داره (چهارتا) زن بگیره. تازه بعد از این چهارتا کلی زن هم طلاق داده باشه.

از نظر شعرا: شاعری که بتونه در یک ماه به اندازه ی تمام بیت های شاهنامه و مثنوی (بیت های شاهنامه+ بیت های مثنوی) شعر بگه. تازه آهنگ همه ی شعرهاشم دیش دان دارام دام باشه.

از نظر فیزیکدانان: درn ساعت  تا مسا له ی فیزیک با سرعت نور حل کنه و یک اپسیلن هم خسته نشه.

از نظر ریاضیدانان: تابع حل مسایل ریاضی طرف همواره و در تمام بازه ها اکیدا صعودی باشه و حد مغز اون به  میل کنه.

از نظر شیمیدانان: مغز طرف قابلیت انحلال پذیری بالایی برای حل مسایل شیمیایی داشته باشه و محلول ها و مواد شیمیایی جدید را در یک چشم به هم زدن و تنها با استفاده از قدرت چشایی شناسایی کنه.

از نظر کارشناسان کامپیوتر: کسی که در یک ثانیه بتونه کل کامپیوترهای متصل به اینترنت رو هک کنه.

از نظر زبان شناسان: کسی که علاوه بر مسلط بودن به تمام زبان های دنیا، زبان آدم فضایی ها رو هم بفهمه و با آنها به شیوه ی کاملا دوستانه تکلم کنه.

از نظر دانش آموزان: کسی که در یک ماه 10 تا کتاب تست 1000 صفحه ای حل کنه و علاوه بر تست زدن بتونه تمام کتاب های درسی اش رو هم از اول تا آخر بخونه.